وقتی خاطره های تلخ و شیرین زندگیت ذهنت رو مورد هجوم خودشون قرار میدن و مثل یه فیلم سینمایی جلوت رژه میرن، اون موقع است که آدم هایی رو به یاد میاری که سالهاست لا به لای خاطرات گم شدن.

اگرچه فاصله ات با بعضی هاشون از این جا تا خداست اما فاصله ها مانع از احساس نزدیکی نشدن و اونها همیشه تو قلبت زنده ان اگرچه دیگه نتونی دستشون رو بگیری و بهشون بگی دوستت دارم.

اما بعضی ها، با اینکه کنارت هستن اما به اندازه سالها ازت دور شدن.

حتی شاید دیگه باهاشون هیچ حرف مشترکی نداشته باشی.

حتی شاید نگاهشون هم برات غریبه باشه.

یادت باشه شاید روزی برسه که با نزدیک ترین فرد بهت غریبه بشی.

دیگه اجازه نده گذشت زمان بهترین هات رو ازت بگیره و تو دنیای فراموشی پنهانشون کنه.

دلم کسی رو میخواد که بتونم با تموم وجود دوستش داشته باشم.

بی حوصلگی و عصبانیت یک فرد می تونه آرامش چندین نفر رو بهم بزنه به طوریکه مثل یک بیماری واگیردار به همه منتقل میشه و همه رو مبتلا میکنه 

مثل یه جرقه کوچیک تو انبار باروت...

تذکر: پس یادمون باشه بهترین کار در لحظه عصبانیت سکوت ِ 

از اینکه بعضی وقتها مجبورم تسلیم انتخاب های زندگی باشم متنفرم.

گاهی وقت ها اونقدر باور میکنی که یادت میره تو این دنیا چیز باورپذیری وجود نداره

گاهی وقت ها اونقدر غریبه میشی که یادت میره من همون دوست دیروزم

اما چشمها همیشه مهارت خاصی تو افشا کردن حالات آدم ها دارن

حرف نگاهت متمایز از رفتارتِ

بعضی وقت ها فهمیدن دلیل خیلی رفتارهای دیگران سخته.

مثل امروز!

ای کاش میتونستم بهت بگم راهی که داری میری همون راهی بود که من دو سال پیش انتخابش کردم.

ای کاش میشد بهت بگم آخر این راه چیزی جز پشیمونی نیست.

ای کاش میشد بهت بگم اشتباه منو تکرار نکن.

اما افسوس که یه راز هایی قابل گفتن نیست.